Wichrowe Wzgórza. Love To Die

Paląca potrzeba spełnienia i bolesność niespełnień. Przegapione szanse, niezrealizowane możliwości oraz pragnienia, które nie zostały zaspokojone, i które powracają do nas we wspomnieniach, snach, fantazjach i opowieściach.

O tym wszystkim opowiadają „Wichrowe Wzgórza. Love To Die”, spektakl Teatru Polskiego w Bydgoszczy i eksperymentalny projekt w reżyserii Klaudii Hartung-Wójciak, jednego z najmocniejszych głosów współczesnego teatru.

Sześcioro aktorów i aktorek spotyka się, by przeprowadzić brawurową wariację na temat miłości, niespełnienia i śmierci. Opowiadają o własnych doświadczeniach, o XIX-wiecznej Anglii z powieści Emily Brontë i o Irenie Wójciak z Brodnicy, miłośniczce Wichrowych Wzgórz, a prywatnie babci reżyserki. Te trzy światy, choć pozornie niepowiązane, zbudowane są na wspólnej tęsknocie i wspólnej fantazji: co by było, gdyby nasze życie potoczyło się odrobinę inaczej, a my oddalibyśmy się potrzebie chwili?

Historie kobiet oraz mężczyzn z różnych czasów i miejsc tworzą wielowymiarową opowieść, w której wątki literackie łączą się z narracją dokumentalną. Poszczególne opowieści z odległych od siebie epok w niepokojący sposób korespondują ze sobą; jedno doświadczenie wywołuje drugie, mnoży rozgałęzienia i możliwości, tworząc rzeczywistość, w które żadna decyzja nie jest niewinna i ostateczna.

TEN SPEKTAKL TO WYZNANIE MIŁOŚCI.
TO OPOWIEŚĆ O NIESPEŁNIENIU –
O WSZYSTKICH NIEZREALIZOWANYCH
MOŻLIWOŚCIACH I BIOGRAFIACH.
TO SPEKTAKL O BYCIU NAWIEDZANYM
PRZEZ TO, CO UTRACILIŚMY
I CZEGO NAS POZBAWIONO,
O PALĄCYM PRAGNIENIU I NIESPEŁNIENIU.
TAKIM, ŻE JESTEŚ
JAK PŁONĄCA POCHODNIA.

PŁONIESZ I DRŻYSZ Z NIESPEŁNIENIA.

TEN SPEKTAKL JEST O MIŁOŚCI,
NIESPEŁNIENIU I ŚMIERCI.
JEST CZYTANIEM „WICHROWYCH WZGÓRZ”
WEDŁUG WSKAZÓWEK KOGOŚ
KOGO JUŻ NIE MA W PEŁNI.
JEST PRÓBĄ KONTAKTU Z TYMI,
KTÓRZY NIE MOGĄ
JUŻ OPOWIEDZIĆ SWOJEJ HISTORII.

---

W spektaklu wykorzystano fragmenty Wichrowych Wzgórz Emily Brontë w tłum. Janiny Sujkowskiej oraz Wszystko dla naszych zmarłych. Opowieści tych, co zostają Vinciane Despret w tłum. Urszuli Kropiwiec. Inspiracją dla części tekstu były m.in. książki: Visceral Prostheses: Somatechnics and Posthuman Embodiment Margrit Shildrick, Vibrant Death: A Posthuman Phenomenology of Mourning Niny Lykke, Generational Feminism: New Materialist Introduction to a Generative Approach” Iris van der Tuin oraz Spotkanie z wszechświatem w pół drogi. Fizyka kwantowa a splątanie materii ze znaczeniem Karen Barad w tłum. Sławomira Królaka.

Fragmenty scenariusza powstały na podstawie improwizacji zespołu aktorskiego: Anji Bieżyńskiej, Karola Franka Nowińskiego, Emilii Piech, Michaliny Rodak, Michała Surówki, Małgorzaty Trofiumiuk. Monolog Miłość powstał na podstawie improwizacji powyższych osób oraz Jowity Stępniak, Justyny Janowskiej, Macieja Grubicha, Michała Czyża i Klaudii Hartung-Wójciak.

---

Spektakl bierze udział w 32. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej ma na celu nagradzanie najciekawszych poszukiwań repertuarowych w polskim teatrze, wspomaganie rodzimej dramaturgii w jej scenicznych realizacjach, popularyzację polskiego dramatu współczesnego oraz poszerzenie pola krytyki teatralnej dzięki obecności członków Komisji Artystycznej na spektaklach w ośrodkach teatralnych w całym kraju i ich działalność recenzencką.

Konkurs organizowany jest przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.

Koordynatorem merytorycznym Konkursu jest Dominik Gac, zaś organizacyjno-finansowym Maria Stępkowska.